Eerlijkheid


nasreddinMullah Nasreddin kroop buiten rond op handen en voeten, onder het licht van een lantaarn, toen een vriend passeerde. ‘Wat bent u aan het doen, meester’, vroeg de vriend. ‘Ik zoek mijn sleutel, want ik ben hem kwijtgeraakt.’ De vriend besloot de meester te helpen en samen zochten ze lange tijd in de modder onder de lantaarn. Toen ze maar niets vonden vroeg de vriend ten slotte aan Nasreddin: ‘Wáár bent u de sleutel eigenlijk kwijtgeraakt?’ Nasreddin antwoordde: ‘Ik ben hem daar in die donkere steeg kwijtgeraakt, maar hier onder de lantaarn is meer licht.’

~ Nasreddin Hodja

Ik vertel het verhaal van Nasreddin vaak tijdens mijn trainingen en workshops. Naast dat het een vermakelijk verhaaltje is, kunnen wij onszelf erin herkennen, en hoe wij de neiging hebben om voor de gemakkelijkste weg te kiezen. Zo gaat het ook met onze behoefte voor authenticiteit. We willen wel vertellen wat we nodig hebben, maar vooral niet te kwetsbaar zijn. En dan gaan we om de hete brij heendraaien. We praten wat eromheen en zeggen niet waar het nu eigenlijk om gaat. Het gesprek loopt heel onbevredigend of we geraken in een conflict. En vervolgens zijn we teleurgesteld dat we onze behoeften niet vervuld krijgen. Terwijl we, net als Mullah Nasreddin, het onszelf gemakkelijk maakten en niet in de donkere steeg durfden te gaan zoeken.

muttjeff01

Echte intimiteit, verbinding met een ander (de sleutel waar we allemaal naar zoeken) kan alleen ontstaan wanneer we onszelf bloot durven geven. Echt eerlijk durven zijn. Maar we ontwikkelen allemaal patronen om onszelf niet te laten zien. Omdat we als kind op onze kop kregen als we teveel zeurden. Of gestraft werden wanneer we te heftige emoties lieten zien. We leven allemaal met schaamte, angst en onzekerheid (ons donkere steegje). Omdat we beschaamd werden voor dingen die we deden leerden we ons te schamen voor wie we zijn en leerden we delen van onszelf te verbergen om geaccepteerd te worden. En als we afhankelijk waren maar onze kwetsbaarheid tegen ons werd gebruikt door ons te straffen of manipuleren met beloning werden we bang voor het oordeel van anderen. Door de jaren heen ontwikkelden we een masker, om onszelf te beschermen en erbij te kunnen horen (het licht van de lantarenpaal).

De sleutel tot verbinding is eerlijkheid.

Het schuilen achter een masker kost veel energie. Niet eerlijk zijn tegen jezelf of anderen maakt dat je constant op je hoede moet zijn en dat je van alles afweegt tegen je zelfbeeld. Het maakt dat je vaak dingen te persoonlijk neemt of dat je steeds aan je eigen grenzen voorbij gaat omdat je niet voor jezelf opkomt. Al met al een hele vermoeiende manier om door het leven te gaan. Toch wil ik erkennen dat het een manier is die we hebben ontwikkeld omdat het nodig was als kind. Omdat we zijn opgegroeid in een cultuur waarin het niet helemaal open en authentiek zijn de norm is en het de enige manier was die we voorgeleefd kregen. En misschien heb je niet eens door dat je het doet. Het is een gewoonte.

Dus zeg je op de automatische piloot “Goed hoor!” wanneer een vriendin vraagt hoe het met je gaat. Ook al krijgt je baby tandjes, ging je man in de logeerkamer slapen en heb je nog geen koffie gehad vandaag. Wanneer je na een rotdag van je werk thuiskomt en eigenlijk behoefte hebt om te ventileren zeg je tegen je partner: “Ja, zijn gangetje joh, en hoe was het hier?” ook al heb je eigenlijk helemaal geen ruimte om te luisteren en er te zijn voor een ander. En je zwijgt over wat je eigenlijk echt vindt van hoe je vriendin omgaat met haar kind of praat eromheen wanneer het onderwerp ter sprake komt. Als de momenten waarop je echt de tijd kunt nemen om rustig met elkaar te praten schaars zijn, leef je al snel langs elkaar heen. En op een gegeven moment weet je niet meer wat er echt in de ander omgaat. Je bent “uit elkaar gegroeid” heet dat dan. Maar de waarheid is dat de verbinding gaandeweg is verslechterd doordat jullie langere tijd oneerlijk waren tegen elkaar. Is dat een prijs die je bereid bent te betalen om jezelf te beschermen voor mogelijke schaamte en onzekerheid?

Oefening:
Let er de komende tijd eens op hoe jij jezelf uitdrukt. En stel jezelf dan steeds de vraag: “Is dit het allereerlijkste antwoord dat ik nu kan geven?” of “Is er nog een dieper, nog eerlijker laagje dat ik niet vertel?”

Wanneer je jezelf betrapt op een leugentje om bestwil of het achterhouden van wat je werkelijk voelt of denkt, registreer dan voor jezelf hoe dit voelt in je lijf. De energie en de moeite die het kost om je ware aard te onderdrukken. Hoe je hart zich afsluit voor de ander. Wetende dat het op de langere termijn ook de verbinding niet helpt en er zelfs voor kan zorgen dat je uit elkaar drijft, ben je dan nog steeds bereid om zo inauthentiek en met gesloten hart te leven? Kun je je ook voorstellen dat er een manier is om eerlijk te zijn waarbij je hart open blijft?

Meer weten? Kom naar één van de gratis inspiratieworkshops en ontdek hoe je kwetsbaar eerlijk kunt zijn met behoud van de relatie.

Meer over eerlijkheid?

Geef een reactie