Intentie


party-festival-wedding-gift-purple-ribbon-roll-tape-40-meters-long“When I run after what I think I want, my days are a furnace of stress and anxiety; if I sit in my own place of patience, what I needs flows to me, and without pain. From this I understand that what I want also wants me, is looking for me and attracting me. There is a great secret here for anyone that can grasp it.”

          ~ Rumi

 

En het geheim heeft zich aan mij geopenbaard… Ik wist al wel, merendeels met mijn hoofd, dat het zo werkte. Maar nu is dit inzicht ook echt in mijn lijf gezakt. Aha! En kon ik wat ervaren van hoe het is wanneer ik echt stop met rennen.

De afgelopen 10 dagen naam ik deel aan de eerste International Intensive Training van het Center for Nonviolent Communication in Nederland. Dit houdt in dat ik 10 dagen lang de mogelijkheid kreeg om helemaal in de intentie van Geweldloze Communicatie te kunnen leven in een community en alle gelegenheid kreeg om het proces te leren, oefenen en integreren in mijzelf. Dagelijks waren er workshops van zeer ervaren trainers, community meetings, homegroup meetings, gezamenlijke maaltijden en een avondprogramma. Ontzettend intensief dus, en alle interacties met iedereen waren een mogelijkheid om bewust te worden, te groeien en te oefenen. Doordat ik continue was omgeven door mensen die er met dezelfde intentie waren, was er veel steun en veiligheid. En maakte ik in 10 dagen een transformatie door waar ik normaal gesproken zeker een jaar voor nodig gehad zou hebben.12832547_1155558014456306_9214962121835142283_n

In mijn trainingen heb ik het vaak over intentie. Hoe belangrijk die is, en dat het dan eigenlijk niet eens meer uitmaakt welke woorden je uitspreekt. Of die nu via het proces van Geweldloze Communicatie (waarneming, gevoel, behoefte, verzoek) zijn uitgesproken is niet de essentie ervan. Dus heb ik de afgelopen jaren hard gewerkt aan mijn intentie bij geweldloosheid houden in mijn interacties met anderen. Om op te houden met fixen, oplossen en adviseren en gewoon te luisteren en er te zijn. Ik wilde die bepaalde kwaliteit van aanwezigheid ontwikkelen die zoveel meer helpend is dan mijn wens om de pijn van de ander zo snel mogelijk weg te nemen. Ik wilde empathisch zijn. De kunst van het empatisch luisteren beheersen en kunnen belichamen in mijn contacten met anderen.

Met “anderen” is het sleutelwoord hier. Terwijl ik mijn empathiespieren oefende en meer trainingen en empathiesessies begon te geven werd het steeds makkelijker voor mij om er voor anderen te zijn. Ik heb het meestal tijdig door wanneer ik toch de neiging heb om de ander naar een oplossing te willen gaan leiden. En dan vertel ik mijzelf: “Ik ben niet verantwoordelijk.”, “Ik ben niet gehecht aan enige uitkomst.”, “Ik wil alleen maar verbinden met wat er is.” Zo kan ik dan in empathie blijven, in verbinding. Maar wanneer er in mijzelf een oude pijn om aandacht vraagt dan gaat het heel anders.

In veel gevallen kan ik met zelfempathie, door het beoefenen van zelf-connectie, redelijk in mijn kracht blijven. En in de gevallen waarin het mij zelf niet meer lukt heb ik ook geleerd om steun te vragen inmiddels. Ik schaam mij niet meer om steun te vragen wanneer ik met mijzelf in de knoop zit. Als ik ergens op vastloop dan zijn er gelukkig giraffenvrienden die met empathie naar mij kunnen luisteren. Maar ook zij vertellen zichzelf waarschijnlijk in hun hoofd: “Ik ben niet verantwoordelijk.”, “Ik wil alleen maar verbinden met hoe het voor Astara is.” De enige die de verantwoording kan nemen voor mijn gevoelens ben ik, dus de aanzet voor enige transformatie zal dan toch echt uit mijzelf moeten komen. De manier waarop ik dat aanvlieg is er echter niet echt een van zachtheid, mildheid of compassie.

Welnee… Die empathie voor mijzelf klinkt meer zo: “Je moet helen. Je moet rouwen. Je moet al je innerlijke jakhalzen aaien en transformeren. Je moet je innerlijk kind met compassie omarmen en nu eindelijk eens je liefdevolle ouder ontwikkelen. En liefst ook een beetje snel he. Want dit zwakke gedoe, dat kan natuurlijk eigenlijk helemaal niet. Je zou nu toch al veel verder hebben kunnen zijn? Dus kom op. Vraag zoveel mogelijk om empathie. Haal alles uit je sessies met de ervaren trainers. En ga werken aan jezelf. Hoppa, gaan met die banaan. Toe maar, je KUNT HET!

Dat is zo’n beetje de intentie waarmee ik naar de IIT ging. Om mijzelf te transformeren tot de meest perfecte giraf en fantastische trainer zou ik wel even aan de slag gaan met al mijn beperkende overtuigen en innerlijke jakhalzen. Niet om er aanwezigheid en liefde naartoe te brengen. Nee, ik ging ze uitroeien! Hoe niet-geweldloos…

En toen begon al tijdens de allereerste community meeting, toen trainer Marianne Göthlin een herinnering deelde over het overlijden van Marshall Rosenberg, het gekwetste kind in mij keihard te huilen. Waarop mijn grote overlevende kind alles uit de kast begon te trekken om dat te sussen. Zat ik daar dus, met al die innerlijke stemmen, beperkende overtuigingen en oude patronen zo ontzettend levend in mij, temidden van alle overprikkeling die het constant met 70 mensen samen zijn en geleefd worden door een intens activiteitenprogramma bij mij oproept. Er gebeurden nog een aantal dingen die mij steeds nét in dit pijnlijke stuk bleven triggeren. En toen besloot ik dus dat nu de perfecte gelegenheid was om dat allemaal even helemaal te fixen. Ik bedacht ook meteen een strategie, namelijk dat ik een healing sessie met een gecertificeerde trainer nodig had. Ik verzamelde moed, ze zei Ja op mijn verzoek en ik was helemaal blij met mijzelf. Zo, dat had ik mooi geregeld!

En toen ging ik naar een workshop met als thema “Slow Self-Empathy”. Met Marianne Göthlin als mijn empatische secretaresse ging ik zelf verbinding maken met wat er in mij leefde. En heel belangrijk, niet om te fixen, het even snel op te lossen of gauw weer in mijn kracht te komen. Maar langzaam, langzaam, zachtjes aan, met rust en zachtheid. Gewoon ontdekken wat er allemaal aan gedachten, gevoelens en behoeften in mij zijn. Af en toe las ze ze eens terug aan mij, zodat ik er nog eens rustig bij stil kon staan. En gestaag ging ik zo steeds een stukje dieper in mijzelf. Eerst was er de veroordeling van dat gekwetste kind. En toen dat stukje gehoord was had ik nog allemaal oordelen over mijn grote overlevende kind, die innerlijke bitch in mij. En ook dat stuk wilde eens echt gehoord worden zonder dat ik het meteen ging oplossen of transformeren. En toen ineens was daar helderheid: “Ik wil gewoon leven!”

Die healing sessie heb ik afgezegd. Ik hoef helemaal niet zo hard te werken. Geen rollenspellen te doen om pijnlijke confrontaties aan te gaan met de mensen die mij gekwetst hebben, geen perfecte condities te creëeren om oude gevoelens door mij heen te laten gaan. Dit was alles wat er nodig was. Om te stoppen met rennen naar wat ik dacht dat mijn behoeften zou vervullen (rouwen, heling) en met geduld en acceptatie te zitten met wat er leefde in mij. Toen kwam de helderheid over waar ik behoefte aan had helemaal vanzelf naar mij toe en kon ik het ontvangen. Zo simpel.

Deze waardevolle les heb ik ook de rest van de IIT met mij meegenomen. En ik werd er op veel andere momenten ook steeds aan herinnerd hoe belangrijk je intentie is bij het werken met Geweldloze Communicatie. Het beeld waarmee ik het voor mijzelf heb verankerd is dat van het paarse lint dat trainer Gina Lawrie gebruikt voor het faciliteren van de GC Dansvloeren. Wanneer ik binnen het intentieraam, gemarkeerd met paars lint stap, dan gaat het niet meer over fixen, oplossen, helen, transformeren. Zelfs niet over accepteren, loslaten of met compassie omarmen. Nee, dan gaat het alleen nog maar over verbinden met wat er op dat moment is.

In de auto naar huis, babbelend met mijn collega en kamergenootje gedurende de IIT, merkte ik ineens dat ik voor het eerst ook bewust die intentie voor mijzelf zette. Dat ik, voor ik ging uiten en empathie van haar zou ontvangen, eerst uitsprak dat ik niet gehecht ben aan enige uitkomst en alleen meer helderheid wilde brengen naar wat er in mij leeft. En dat ik nu dus ook echte empathie naar mijzelf kan belichamen. Dat wat ik eerder vooral aan anderen kon geven er nu ook voor mijzelf is. Ik hoef mijzelf niet te fixen. Mijn oude pijn niet te helen. Mijn beperkende overtuigingen niet te tranformeren. Mijn innerlijke kinderen niet te omarmen. Ik wil gewoon leven!

1 gedachte over “Intentie

  • De tweede keer dat ik dit stukje lees met enkele maanden tussen. Het blijft een aanmoediging voor me om daar in die ruimte te bewegen of zelfs in alle stilte te zitten en gewoonweg waar te nemen wat er plaatsvindt. Daar waar er niet gerend hoeft te worden. In rustmodus kan er veel vanzelf gebeuren. Verbinden met wat er is, vind ik iets heel moois om te onthouden. Verbinden met wat er leeft én met wat er misschien dood is maar nog niet voorbij, bedacht ik nog.

Geef een reactie

Password Reset
Please enter your e-mail address. You will receive a new password via e-mail.