Pleasen

“Please do as I request, only if you can do so with the joy of a little child feeding a hungry duck.” 

Marshall B. Rosenberg

Pleasen, Ja of Nee?
Vorige week vrijdag was het weer eens zover. Net de avond voordat we onze workshop ‘de Schoonheid van Boosheid’ zouden geven, kregen Astara en ik knallende ruzie. Ik was al de hele week onderweg geweest en voelde mij al vagelijk schuldig dat ik zo weinig thuis was geweest. En op deze dag zouden we samen een boot gaan bekijken, maar Astara was op, die bleef thuis. Ze rust veel vanwege de zwangerschap en had last van harde buiken. Ik ging dus weer alleen op pad en ook nog snel even langs de IKEA. Ondertussen liep de druk op, want we hadden nog een hoop voor te bereiden voor de workshop morgen. Toen Astara appte dat ze honger had, berichte ik terug dat ik onderweg was.  Ik sjeesde naar m’n auto en daarna naar huis. Met in mijn achterhoofd iets van ‘Als ik snel iets te eten voor haar maak, dan vindt ze mij vast geweldig’.  Toen ik binnenkwam ging ik meteen de keuken in. Astara lag nog op bed.

 

 Mag ik wel trainer Geweldloze Communicatie zijn, als ik mezelf zo laat gaan?

 

Ik maakte Zweedse balletjes klaar, bakte wat paprika met ui en verse sla met dressing. Ik voelde me trots en had binnen 10 minuten een prachtig kleurrijk bord en een volwaardige maaltijd in elkaar geflanst. Ik rende ermee naar boven en trof haar slapend aan. Ik zette het bord ergens neer en ging zelf ook even eten. Toen ze wakker werd vroeg ik of ze wilde eten. Ze mompelde iets en draaide zich nog eens om. Ik herinnerde haar er nog een paar keer aan dat er eten was en tenslotte zei ze, op een toon die ik als sjaggerijnig en gebiedend ervoer: ‘Waar is m’n eten dan?’. Ik gaf het haar aan. En voelde boosheid in mezelf opkomen. Toen ze een paar happen had genomen zei ze: ‘Heb je de laatste paprika uit de koelkast gebruikt?’. Ik hoorde het alsof ze mij iets verweet. Toen flipte ik.
Waar haalde ze het lef vandaan om commentaar te hebben, in plaats van mij te bedanken en te zeggen:  ‘Oh schat wat super fijn dat je zo snel naar huis bent gereden en eten voor me hebt gemaakt’. Ik werd heel erg boos en begon te schreeuwen. En Astara liet dat niet over zichzelf heenkomen. Dus daar stonden we tegen over elkaar, twee trainers Geweldloze Communicatie die tegen elkaar tekeer gingen.

Ik schreeuwde: ‘Waarom ben je altijd zo boos!’ ‘Ik ben er helemaal maar dan ook helemaal klaar mee’. En Astara schreeuwde: ‘Ik heb allang gegeten, maar jij moet weer zo nodig pleasen.’ ‘En dan moet ik zeker ook nog dankbaar zijn!’ ‘Ik ben klaar met die manipulaties van jou!’. My goodness, wat een energie, wat een woede in ons.

En toen…  Ja en toen wist ik het even niet meer. Ik ging naar beneden op de bank zitten. Ik was zooo boos! Ik dacht, ‘ik moet hier weg’, de neiging om te vluchten. Mijn reptielenbrein draaide op volle toeren. Vechten, vluchten ik haalde alles uit de kast. Toen kwam er een zucht. En begon ik te huilen. Gepaard gaande met gedachten over mezelf: ‘Ik zal nooit een gezonde relatie kunnen hebben’ en ‘Mag ik wel trainer Geweldloze Communicatie zijn, als ik mezelf zo laat gaan?’, ‘Jezus, ik ben echt really fucked up!‘ Hoe krijg ik ooit weer verbinding?’.

De weg terug
Diezelfde avond waren er een paar goeie vrienden (empathie buddies) die bereid waren naar me te luisteren. Ik kon mijn hart luchten. Als ik daar nu aan denk voel ik me zó dankbaar. Misschien is dat nog wel wat ik het meeste waardeer sinds ik op het pad van Geweldloze Communicatie ben, de meerwaarde die het heeft als iemand anders (bij wie je je veilig genoeg voelt) naar je kan luisteren, zonder oordeel. Dankjewel mama, Eva, Yoram en Arjan! Ik voelde weer liefde voor mezelf, voor mijn intenties, voor mijn behoeften. En ik voelde meteen ook weer liefde voor Astara, en compassie voor haar behoeften.

 

Wil je zó graag jezelf kunnen zijn, zonder daarvoor veroordeeld te worden? 

 

De kracht van empathie
In de ochtend was het vertrouwen weer terug. We gingen samen de workshop ‘de Schoonheid van Boosheid’ geven. We deelden met onze deelnemers wat er die avond daarvoor was voorgevallen. Wonderlijk genoeg gaf onze eerlijkheid juist ruimte aan anderen om hun hart te openen. En toen wij een oefening in Empathisch Luisteren voordeden gebeurde er iets moois. Astara deelde wat er in haar omging de middag daarvoor. En ik raadde naar haar behoeften. ‘Wil je je veilig kunnen voelen in je eigen huis?’ ‘Uh hum’… ze zuchtte. ‘Wil je zó graag jezelf kunnen zijn?’ ‘Ja’.’Wil je zó graag jezelf kunnen zijn, sjaggerijnig mogen zijn wanneer je pijn hebt, zonder daarvoor veroordeeld te worden?’ ‘Ja!’. Toen kwamen er tranen in haar ogen. En tranen in mijn ogen. We waren beide ontroerd, omdat we beide voelden dat het daar over ging. En de groep was ontroerd met ons en geïnspireerd over hoe de kracht van empathie mensen weer bij elkaar kan brengen.

3 tips voor de toekomst
Tja, en hoe nu verder met die woede uitbarstingen? Waarom niet het heft in eigen hand nemen? En ja hoor, ik bedenk zo 3 tips voor mezelf, wie weet heb je er ook iets aan.

  1. Pleasen, werkt niet. Iets voor de ander doen, om zijn/haar goedkeuring of waardering te krijgen, werkt niet. Als de ander een keer niet waardeert wat ik doe, ben ik de Sjaak. Dus tip 1 is: Alles wat ik doe, doe ik, omdat ik er zin in heb. Omdat ik mezelf trots kan voelen als ik het gedaan heb. Of er zelf een goed gevoel bij krijg om het te doen. Los van de ander, vind ik het zinvol/betekenisvol om te doen. Ook als dit iets is wat ik voor de ander doe. Ik blijf het ook voor mezelf doen, omdat het mijn behoefte aan bijdrage/betekenis vervuld.
  2. Als ik woedend ben, dan kan ik hulp vragen. Er zijn altijd mensen die een half uur zonder oordeel willen luisteren. Het is fijn om met een paar mensen ‘een lijntje’ te hebben!
  3. Mij blijven schamen voor mijn woede uitbarstingen en oordelen over mezelf en mijn partner, gaat me niet helpen. Wat wel helpt is er over praten, er over schrijven! Brené Brown zegt: Schaamte heeft geheimhouding nodig om te bestaan, de schaamte kan niet overleven wanneer die wordt uitgesproken en er empathie voor is.

Meer tips en oefening?
Als we geraakt zijn door wat iemand doet of zegt, is het vaak makkelijk om die ander of onszelf de schuld te geven. En wanneer ons lijf zich dusdanig bedreigd voelt, dan liggen vecht/vlucht reacties op de loer. Wil je hier meer bewustzijn op kweken en oefenen met de alternatieven, zodat je minder vaak op de automatische piloot hoeft te reageren? En ook leren hoe je snel weer de verbinding en het vertrouwen herstelt als het eens mis ging? Lees hier meer over de workshop de Schoonheid van Boosheid.

Om de geleerde vaardigheden tot in je vezels te intergreren en belichamen, daar gaat wel wat meer tijd overheen. In ons jaarprogramma kun je, op een heerlijk serene boerderijlocatie, samen met je partner en andere gelijkgestemde stellen, over langere tijd oefenen met verschillende thema’s uit jullie dagelijks leven. Een fijn kado van een paar weekenden in verbondenheid en community met gezond eten, in de natuur en in goed gezelschap. Meer informatie op de pagina van de jaartraining Liefde = Luisteren.

Meer lezen?

 

Geef een reactie

Password Reset
Please enter your e-mail address. You will receive a new password via e-mail.